अध्याय ११२
श्लोक 6.15.1
॥ पुरुषँ सोम्योतोपतापिनं ज्ञातयः पर्युपासते जानासि मां जानासि मामिति तस्य यावन्न वाङ्मनसि सम्पद्यते मनः प्राणे प्राणस्तेजसि तेजः परस्यां देवतायां तावज्जानाति
|| puruSha{\m+} somyotopatApinaM j~nAtayaH paryupAsate jAnAsi mAM jAnAsi mAmiti tasya yAvanna vA~Nmanasi sampadyate manaH prANe prANastejasi tejaH parasyAM devatAyAM tAvajjAnAti
हिन्दी अर्थ
स यो मनो ब्रह्मस्युपास्ते यावन्मनसो गतं तत्रास्य यथाकामचारो भवति यो मनो बरहमस्युपास्तेऽस्ति वह जो किं मनकी यह ब्रह है" इ प्रकार उपाघना कता ट उसको जहांतक मनकी गति है वहोतकं स्वेच्छागति हो जाती है, मनकी “वंह ब्रह है' देसी उपासना. करता है । नारद-- "भगव,
English
'If a man is ill, his relatives assemble round him and ask: "Dost thou know me? Dost thou know me?" Now as long as his speech is not merged in his mind, his mind in breath, breath in heat (fire), heat in the Highest Being (devatâ), he knows them.