अध्याय १३५
श्लोक 7.22.1
॥ यदा वै सुखं लभतेऽथ करोति नासुखं लब्ध्वा करोति सुखमेव लब्ध्वा करोति सुखं त्वेव विजिज्ञासितव्यमिति सुखं भगवो विजिज्ञास इति
|| yadA vai sukhaM labhate.atha karoti nAsukhaM labdhvA karoti sukhameva labdhvA karoti sukhaM tveva vijij~nAsitavyamiti sukhaM bhagavo vijij~nAsa iti
हिन्दी अर्थ
तदेष श्छोको न पश्यो मस्युं पटयति न रोगं स्तथा नवधा चैव पुनश्चैकादशः स्तः शतं च द॒श इस विषयमे यह मन्व दहै विद्ठान् न तो शुको देखता है, न रोगक्ठो जीर न डुःखघ्वको दी । वह विद्वान् सको आलप ही देलता ट; भतः सवो प्राप्त हो जाता ट वह एक होवा है; श्ट तदेतस्मिन्रथं एष रोको इस विषयमे यह रोक मन्न मन््रोऽपि भवति--न पद्यः मी है । प३य नही देलता । पय पयतीति । पदयो यथोक्तदश् अर्थात् उपयुक्त प्रकारसे देलनेवाल
English
'When one obtains bliss (in oneself), then one performs duties. One who does not obtain bliss, does not perform duties. Only he who obtains bliss, performs duties. This bliss, however, we must desire to understand.' 'Sir, I desire to understand it.' Next: VII, 23 Sacred Texts | Hinduism