अध्याय १४९
श्लोक 8.10.1
॥ य एष स्वप्ने महीयमानश्चरत्येष आत्मेति होवाचैतदमृतमभयमेतद्ब्रह्मेति स ह शान्तहृदयः प्रवव्राज स हाप्राप्यैव देवानेतद्भयं ददर्श तद्यद्यपीदँ शरीरमन्धं भवत्यनन्धः स भवति यदि स्राममस्रामो नैवैषोऽस्य दोषेण दुष्यति
|| ya eSha svapne mahIyamAnashcharatyeSha Atmeti hovAchaitadamR^itamabhayametadbrahmeti sa ha shAntahR^idayaH pravavrAja sa hAprApyaiva devAnetadbhayaM dadarsha tadyadyapIda{\m+} sharIramandhaM bhavatyanandhaH sa bhavati yadi srAmamasrAmo naivaiSho.asya doSheNa duShyati
हिन्दी अर्थ
नाप्यस्य वधेन स हन्यते नतो छायासाके समान देहके नासे उस ८ स्वप्नशरीर टी होता है जोर न इसकी यरा स्वप्नरारीरो आत्मा माननेमे षरसवुतः फो छाम नश है । सुषुप्त पुहषका उपदेश ूववदेतं स्वेव त हत्यायु- पूर्ववत् भ तरे प्रि इसकी पुनः “निस भवस्थामे यह सोया हआ। दरहनदृपिसे रहित भौर सम्यक् हूपसे भानन्दित हो स्वप्नका अनुभव नहीं करता वह आत्मा है'-एेसा भरनापतिने कहा "यह अमृत है, यह अमथ है जर यही ब्रह्म है ।' यह
English
'He who moves about happy in dreams, he is the Self, this is the immortal, the fearless, this is Brahman.' Then Indra went away satisfied in his heart. But before he had returned to the Devas, he saw this difficulty. Although it is true that that self is not blind, even if the body is blind, nor lame, if the body is lame, though it is true that that self is not rendered faulty by the faults of it (the body),